البته همه مطلب اين نيست که مي‏خواهم اين دفعه بگم. ايني که الان ميگم در حد تصور از آب براي تشنه است يا بقول ادبي‏ها سراب. مطلب خيلي پيچيده‏تر از اينه که مي‏گم!

اما:

دوره طلايي دفاع مقدس بعنوان تجلي‌گاه معنويت ناب اسلامي « به هر حال در تاريخ ما يک پديده حقيقتاً بي نظير؛ يا اگر احتياط کنيم بگوييم کم نظير بود. اين پديده با اين همه شکوه و با اين همه زيبايي... . ما در اين ماجراي هشت ساله يک پيروزي مطلق بدست آورديم. اين پيروزي را با همين ابعاد، با همه خصوصياتي که در آن وجود دارد، با همه آن هزاران هزار ماجرايي که آن را به وجود آورده است، بايد روايت کنيم... . امروز کار عده اي که به ميدان جنگ رفتند و در اين هشت سال، آن خماسه را آفريدند ـ چه شهدايشان و چه ايثارگرانشان و چه رزمندگانشان ـ ديگر تمام شد. پس از پايان کار آنها کار يک خيل عظيم ديگر آغاز مي شود. در همين دوره چقدر شخصيت هاي برجسته درست شدند. غير از آن، بعد از پايان جنگ، نوبت اين خيل عظيمي است که اين ديگر مسئله اش هشت سال نيست، هشتاد سال هم اگر طول بکشد جا دارد» (مقام معظم  رهبري؛ ديدار با مديران و هنرمندان دفاع مقدس؛ 6/7/1379). فرماندهاي شهيد اين حماسه عظيم، رهبرايي بودند که با دستاي خالي و با کمترين ابزاراي نظامي در واقع در مقابل نه يک کشور عراق که حداقل 32 کشور از سراسر جهان، با تمام قوا وايستادند و جهان را به حيرت واداشتند. اگر الگويي بعنوان الگوي رهبري معنوي در جهان وجود داشته باشد حتماً نمي‌تواند در رفتار افرادي که حتي معناي معنويت را نمي‌فهمند تجلي پيدا کنه مگر اينکه معنويت را سرگرمي تلقي کنيم.

به هر يکي از فرماندهاي دفاع مقدس که نگاه مي‌کني، هيبتشون تو رو مي‌گيره! تا بحال تو چشماي همت و زين‌الدين نگاه کردي! اگه جذبش نشدي چشمات عيب داره!! تا بحال به قيافه حسين خرازي و محمد بروجردي نگاه کردي. اگه نگاه کردي و شونه‌هات پايين نيفتاده خيلي مغروري! اگه صلابت حاج احمد رو تو عکسها ديدي و توي دلت از اينکه همکيش يه همچين آدمي هستي به خودت نباليدي، راهت رو گم کردي.

ولي اگه جوابت به سئوالاي بالا مثبت باشه، بهتر که نگاه کني مي‌بيني همه اين صفات رو همشون دارن، بروز بعضي‌ها بيشتره. زياد پرحرفي نکنم در واقع « مسئله شهدا مسئله شخص نيست که بگوئيم مي خواهيم اشخاص را تجليل کنيم، نه مي خواهيم يک جريان را تحليل کنيم... بگذاريد شهدا رنگ ثابت زندگي مردم شوند، براي آنها کار ماندگار کنيد.» (مقام معظم رهبري؛ ديدار با اعضاي ستاد کنگره سرداران شهيد و شهداي استان هاي آذربايجان و کرمان و ... ؛ 1375)

خوب حالا رهبري معنوي کيه؟

رهبر معنوي کسي است که در برخورد با موقعيت‌ها بجاي مداخله در امور، بصيرت بخشي؛ بجاي کنترل، اعتماد؛ بجاي اعمال محدوديت، استقلال؛ بجاي اقدام، تصويرسازي؛ و بجاي مطرح نمودن خود، فروتني از خود نشان مي‌دهد.

 (Korac-Kakabadse, N. (2002); “Spirituality & Leadership Praxis”, Journal of Management Psycology, Vol.17 No.3, pp. 153-164)

باز هم بقيه‏اش بعداً! دعا کنيد زودتر بتونم به حرف‏هاي حسابي برسم

يا علي مدد